na-ra-mien-ni-ki

naramienniki (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: naramiennik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
naramiennikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
naramiennikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
naramiennikapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
naramiennikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
naramiennikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
naramiennikimnoga mianownikmęski rzeczowy
naramiennikimnoga biernikmęski rzeczowy
naramiennikimnoga wołaczmęski rzeczowy
naramiennikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
naramiennikommnoga celownikmęski rzeczowy
naramiennikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
naramiennikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
naramiennikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
naramiennikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz