na-rocz-ni-kom

narocznikom (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: narocznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
narocznicymnoga mianownikmęski osobowy
narocznicymnoga wołaczmęski osobowy
narocznikpojedyncza mianownikmęski osobowy
narocznikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
narocznikapojedyncza biernikmęski osobowy
narocznikachmnoga miejscownikmęski osobowy
narocznikamimnoga narzędnikmęski osobowy
narocznikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
narocznikimnoga biernikmęski zwierzęcy
narocznikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
narocznikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
narocznikommnoga celownikmęski osobowy
narocznikowipojedyncza celownikmęski osobowy
narocznikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
narocznikówmnoga biernikmęski osobowy
narocznikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
narocznikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz