na-rod-ni-cy

narodnicy (nazwa pospolita) rzeczownik hist.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: narodnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
narodnicymnoga mianownikmęski osobowy
narodnicymnoga wołaczmęski osobowy
narodnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
narodnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
narodnikapojedyncza biernikmęski osobowy
narodnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
narodnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
narodnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
narodnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
narodnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
narodnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
narodnikommnoga celownikmęski osobowy
narodnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
narodnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
narodnikówmnoga biernikmęski osobowy
narodnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
narodnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz