no-wo-wier-ce

nowowierce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: nowowierca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
nowowiercapojedyncza mianownikmęski osobowy
nowowiercachmnoga miejscownikmęski osobowy
nowowiercamimnoga narzędnikmęski osobowy
nowowiercąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
nowowiercemnoga mianownikmęski zwierzęcy
nowowiercemnoga biernikmęski zwierzęcy
nowowiercemnoga wołaczmęski zwierzęcy
nowowiercępojedyncza biernikmęski osobowy
nowowiercopojedyncza wołaczmęski osobowy
nowowiercommnoga celownikmęski osobowy
nowowiercówmnoga dopełniaczmęski osobowy
nowowiercówmnoga biernikmęski osobowy
nowowiercymnoga mianownikmęski osobowy
nowowiercymnoga wołaczmęski osobowy
nowowiercypojedyncza celownikmęski osobowy
nowowiercypojedyncza miejscownikmęski osobowy
nowowiercypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz