obe-dien-cje

obediencje (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: obediencja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
obediencjapojedyncza mianownikżeński
obediencjachmnoga miejscownikżeński
obediencjamimnoga narzędnikżeński
obediencjąpojedyncza narzędnikżeński
obediencjemnoga mianownikżeński
obediencjemnoga biernikżeński
obediencjemnoga wołaczżeński
obediencjępojedyncza biernikżeński
obediencjipojedyncza celownikżeński
obediencjipojedyncza miejscownikżeński
obediencjipojedyncza dopełniaczżeński
obediencjopojedyncza wołaczżeński
obediencjommnoga celownikżeński
obediencjimnoga dopełniaczżeński
obediencyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz