obe-rpro-ku-ra-to-ry

oberprokuratory (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: oberprokurator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
oberprokuratorpojedyncza mianownikmęski osobowy
oberprokuratorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
oberprokuratorapojedyncza biernikmęski osobowy
oberprokuratorachmnoga miejscownikmęski osobowy
oberprokuratoramimnoga narzędnikmęski osobowy
oberprokuratorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
oberprokuratorommnoga celownikmęski osobowy
oberprokuratorowipojedyncza celownikmęski osobowy
oberprokuratorowiemnoga mianownikmęski osobowy
oberprokuratorowiemnoga wołaczmęski osobowy
oberprokuratorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
oberprokuratorówmnoga biernikmęski osobowy
oberprokuratorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
oberprokuratorymnoga biernikmęski zwierzęcy
oberprokuratorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
oberprokuratorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
oberprokuratorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
oberprokuratorzymnoga mianownikmęski osobowy
oberprokuratorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz