od-mien-ni-ka

odmiennika (nazwa pospolita) rzeczownik gwar.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: odmiennik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
odmiennicymnoga mianownikmęski osobowy
odmiennicymnoga wołaczmęski osobowy
odmiennikpojedyncza mianownikmęski osobowy
odmiennikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
odmiennikapojedyncza biernikmęski osobowy
odmiennikachmnoga miejscownikmęski osobowy
odmiennikamimnoga narzędnikmęski osobowy
odmiennikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
odmiennikimnoga biernikmęski zwierzęcy
odmiennikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
odmiennikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
odmiennikommnoga celownikmęski osobowy
odmiennikowipojedyncza celownikmęski osobowy
odmiennikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
odmiennikówmnoga biernikmęski osobowy
odmiennikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
odmiennikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz