okol-ni-kiem

okolnikiem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: okolnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
okolnikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
okolnikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
okolnikapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
okolnikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
okolnikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
okolnikimnoga mianownikmęski rzeczowy
okolnikimnoga biernikmęski rzeczowy
okolnikimnoga wołaczmęski rzeczowy
okolnikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
okolnikommnoga celownikmęski rzeczowy
okolnikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
okolnikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
okolnikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
okolnikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz