opor-ki

Oporki (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Oporek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Oporekpojedyncza mianownikmęski osobowy
Oporkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Oporkapojedyncza biernikmęski osobowy
Oporkachmnoga miejscownikmęski osobowy
Oporkamimnoga narzędnikmęski osobowy
Oporkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Oporkimnoga biernikmęski zwierzęcy
Oporkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Oporkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Oporkommnoga celownikmęski osobowy
Oporkowipojedyncza celownikmęski osobowy
Oporkowiemnoga mianownikmęski osobowy
Oporkowiemnoga wołaczmęski osobowy
Oporkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Oporkówmnoga biernikmęski osobowy
Oporkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Oporkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz