ora-to-rów

oratorów (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: orator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
oratorpojedyncza mianownikmęski osobowy
oratorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
oratorapojedyncza biernikmęski osobowy
oratorachmnoga miejscownikmęski osobowy
oratoramimnoga narzędnikmęski osobowy
oratorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
oratorommnoga celownikmęski osobowy
oratorowipojedyncza celownikmęski osobowy
oratorowiemnoga mianownikmęski osobowy
oratorowiemnoga wołaczmęski osobowy
oratorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
oratorówmnoga biernikmęski osobowy
oratorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
oratorymnoga biernikmęski zwierzęcy
oratorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
oratorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
oratorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
oratorzymnoga mianownikmęski osobowy
oratorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz