or-dy-na-riu-szu

ordynariuszu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: ordynariusz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ordynariuszpojedyncza mianownikmęski osobowy
ordynariuszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
ordynariuszapojedyncza biernikmęski osobowy
ordynariuszachmnoga miejscownikmęski osobowy
ordynariuszamimnoga narzędnikmęski osobowy
ordynariuszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
ordynariuszemnoga biernikmęski zwierzęcy
ordynariuszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
ordynariuszemnoga mianownikmęski osobowy
ordynariuszemnoga wołaczmęski osobowy
ordynariuszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
ordynariuszommnoga celownikmęski osobowy
ordynariuszowipojedyncza celownikmęski osobowy
ordynariuszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
ordynariuszówmnoga biernikmęski osobowy
ordynariuszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
ordynariuszupojedyncza wołaczmęski osobowy
ordynariuszymnoga dopełniaczmęski osobowy
ordynariuszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz