or-dy-na-to-rem

ordynatorem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: ordynator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ordynatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
ordynatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
ordynatorapojedyncza biernikmęski osobowy
ordynatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
ordynatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
ordynatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
ordynatorommnoga celownikmęski osobowy
ordynatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
ordynatorowiemnoga mianownikmęski osobowy
ordynatorowiemnoga wołaczmęski osobowy
ordynatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
ordynatorówmnoga biernikmęski osobowy
ordynatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
ordynatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
ordynatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
ordynatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
ordynatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
ordynatorzymnoga mianownikmęski osobowy
ordynatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz