or-dyn-ku

ordynku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: ordynek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ordynekpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
ordynekpojedyncza biernikmęski rzeczowy
ordynkachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
ordynkamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
ordynkimnoga mianownikmęski rzeczowy
ordynkimnoga biernikmęski rzeczowy
ordynkimnoga wołaczmęski rzeczowy
ordynkiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
ordynkommnoga celownikmęski rzeczowy
ordynkowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
ordynkówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
ordynkupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
ordynkupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
ordynkupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz