or-dy-nu-sa

ordynusa (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: ordynus

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ordynuspojedyncza mianownikmęski osobowy
ordynusapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
ordynusapojedyncza biernikmęski osobowy
ordynusachmnoga miejscownikmęski osobowy
ordynusamimnoga narzędnikmęski osobowy
ordynusempojedyncza narzędnikmęski osobowy
ordynusimnoga mianownikmęski osobowy
ordynusimnoga wołaczmęski osobowy
ordynusiepojedyncza miejscownikmęski osobowy
ordynusiepojedyncza wołaczmęski osobowy
ordynusommnoga celownikmęski osobowy
ordynusowipojedyncza celownikmęski osobowy
ordynusówmnoga dopełniaczmęski osobowy
ordynusówmnoga biernikmęski osobowy
ordynusymnoga mianownikmęski zwierzęcy
ordynusymnoga biernikmęski zwierzęcy
ordynusymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz