or-na-men-tu-ro

ornamenturo (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: ornamentura

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ornamenturmnoga dopełniaczżeński
ornamenturapojedyncza mianownikżeński
ornamenturachmnoga miejscownikżeński
ornamenturamimnoga narzędnikżeński
ornamenturąpojedyncza narzędnikżeński
ornamenturępojedyncza biernikżeński
ornamenturopojedyncza wołaczżeński
ornamenturommnoga celownikżeński
ornamenturymnoga mianownikżeński
ornamenturymnoga biernikżeński
ornamenturymnoga wołaczżeński
ornamenturypojedyncza dopełniaczżeński
ornamenturzepojedyncza celownikżeński
ornamenturzepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz