ostia-riu-szu

ostiariuszu (nazwa pospolita) rzeczownik rel.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: ostiariusz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ostiariuszpojedyncza mianownikmęski osobowy
ostiariuszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
ostiariuszapojedyncza biernikmęski osobowy
ostiariuszachmnoga miejscownikmęski osobowy
ostiariuszamimnoga narzędnikmęski osobowy
ostiariuszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
ostiariuszemnoga biernikmęski zwierzęcy
ostiariuszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
ostiariuszemnoga mianownikmęski osobowy
ostiariuszemnoga wołaczmęski osobowy
ostiariuszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
ostiariuszommnoga celownikmęski osobowy
ostiariuszowipojedyncza celownikmęski osobowy
ostiariuszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
ostiariuszówmnoga biernikmęski osobowy
ostiariuszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
ostiariuszupojedyncza wołaczmęski osobowy
ostiariuszymnoga dopełniaczmęski osobowy
ostiariuszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz