ost-mar-kie-rom

ostmarkierom (nazwa pospolita) rzeczownik hist.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: ostmarkier

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ostmarkierpojedyncza mianownikmęski osobowy
ostmarkierapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
ostmarkierapojedyncza biernikmęski osobowy
ostmarkierachmnoga miejscownikmęski osobowy
ostmarkieramimnoga narzędnikmęski osobowy
ostmarkierempojedyncza narzędnikmęski osobowy
ostmarkierommnoga celownikmęski osobowy
ostmarkierowipojedyncza celownikmęski osobowy
ostmarkierówmnoga dopełniaczmęski osobowy
ostmarkierówmnoga biernikmęski osobowy
ostmarkierymnoga mianownikmęski zwierzęcy
ostmarkierymnoga biernikmęski zwierzęcy
ostmarkierymnoga wołaczmęski zwierzęcy
ostmarkierzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
ostmarkierzepojedyncza wołaczmęski osobowy
ostmarkierzymnoga mianownikmęski osobowy
ostmarkierzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz