oto-czy-ciel

otoczyciel (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: otoczyciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
otoczycielpojedyncza mianownikmęski osobowy
otoczycielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
otoczycielapojedyncza biernikmęski osobowy
otoczycielachmnoga miejscownikmęski osobowy
otoczycielamimnoga narzędnikmęski osobowy
otoczycielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
otoczycielemnoga biernikmęski zwierzęcy
otoczycielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
otoczycielemnoga mianownikmęski osobowy
otoczycielemnoga wołaczmęski osobowy
otoczycielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
otoczycielimnoga dopełniaczmęski osobowy
otoczycielimnoga biernikmęski osobowy
otoczycielommnoga celownikmęski osobowy
otoczycielowipojedyncza celownikmęski osobowy
otoczycielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
otoczycielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz