otra-wi-cie-lom

otrawicielom (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: otrawiciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
otrawicielpojedyncza mianownikmęski osobowy
otrawicielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
otrawicielapojedyncza biernikmęski osobowy
otrawicielachmnoga miejscownikmęski osobowy
otrawicielamimnoga narzędnikmęski osobowy
otrawicielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
otrawicielemnoga biernikmęski zwierzęcy
otrawicielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
otrawicielemnoga mianownikmęski osobowy
otrawicielemnoga wołaczmęski osobowy
otrawicielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
otrawicielimnoga dopełniaczmęski osobowy
otrawicielimnoga biernikmęski osobowy
otrawicielommnoga celownikmęski osobowy
otrawicielowipojedyncza celownikmęski osobowy
otrawicielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
otrawicielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz