otro-cy

otrocy (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: otrok

słowoliczbaprzypadekrodzaj
otrocymnoga mianownikmęski osobowy
otrocymnoga wołaczmęski osobowy
otrokpojedyncza mianownikmęski osobowy
otrokapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
otrokapojedyncza biernikmęski osobowy
otrokachmnoga miejscownikmęski osobowy
otrokamimnoga narzędnikmęski osobowy
otrokimnoga mianownikmęski zwierzęcy
otrokimnoga biernikmęski zwierzęcy
otrokimnoga wołaczmęski zwierzęcy
otrokiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
otrokommnoga celownikmęski osobowy
otrokowipojedyncza celownikmęski osobowy
otrokówmnoga dopełniaczmęski osobowy
otrokówmnoga biernikmęski osobowy
otrokupojedyncza miejscownikmęski osobowy
otrokupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz