otu-ni-cie

otunicie (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: otunit

słowoliczbaprzypadekrodzaj
otuniciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
otuniciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
otunitpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
otunitpojedyncza biernikmęski rzeczowy
otunitachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
otunitamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
otunitempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
otunitommnoga celownikmęski rzeczowy
otunitowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
otunitówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
otunitupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
otunitymnoga mianownikmęski rzeczowy
otunitymnoga biernikmęski rzeczowy
otunitymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz