pan-du-ra

pandura (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: pandur

słowoliczbaprzypadekrodzaj
pandurpojedyncza mianownikmęski osobowy
pandurapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
pandurapojedyncza biernikmęski osobowy
pandurachmnoga miejscownikmęski osobowy
panduramimnoga narzędnikmęski osobowy
pandurempojedyncza narzędnikmęski osobowy
pandurommnoga celownikmęski osobowy
pandurowipojedyncza celownikmęski osobowy
pandurowiemnoga mianownikmęski osobowy
pandurowiemnoga wołaczmęski osobowy
pandurówmnoga dopełniaczmęski osobowy
pandurówmnoga biernikmęski osobowy
pandurymnoga mianownikmęski zwierzęcy
pandurymnoga biernikmęski zwierzęcy
pandurymnoga wołaczmęski zwierzęcy
pandurzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
pandurzepojedyncza wołaczmęski osobowy
pandurzymnoga mianownikmęski osobowy
pandurzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz