pa-ni-czy-ku

paniczyku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: paniczyk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
paniczykpojedyncza mianownikmęski osobowy
paniczykapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
paniczykapojedyncza biernikmęski osobowy
paniczykachmnoga miejscownikmęski osobowy
paniczykamimnoga narzędnikmęski osobowy
paniczykimnoga mianownikmęski zwierzęcy
paniczykimnoga biernikmęski zwierzęcy
paniczykimnoga wołaczmęski zwierzęcy
paniczykiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
paniczykommnoga celownikmęski osobowy
paniczykowipojedyncza celownikmęski osobowy
paniczykowiemnoga mianownikmęski osobowy
paniczykowiemnoga wołaczmęski osobowy
paniczykówmnoga dopełniaczmęski osobowy
paniczykówmnoga biernikmęski osobowy
paniczykupojedyncza miejscownikmęski osobowy
paniczykupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz