pa-ni-ka-ry

panikary (nazwa pospolita) rzeczownik pot.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: panikara

słowoliczbaprzypadekrodzaj
panikarmnoga dopełniaczżeński
panikarapojedyncza mianownikżeński
panikarachmnoga miejscownikżeński
panikaramimnoga narzędnikżeński
panikarąpojedyncza narzędnikżeński
panikarępojedyncza biernikżeński
panikaropojedyncza wołaczżeński
panikarommnoga celownikżeński
panikarymnoga mianownikżeński
panikarymnoga biernikżeński
panikarymnoga wołaczżeński
panikarypojedyncza dopełniaczżeński
panikarzepojedyncza celownikżeński
panikarzepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz