par-ku-rze

parkurze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: parkur

słowoliczbaprzypadekrodzaj
parkurpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
parkurpojedyncza biernikmęski rzeczowy
parkurachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
parkuramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
parkurempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
parkurommnoga celownikmęski rzeczowy
parkurowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
parkurówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
parkurupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
parkurymnoga mianownikmęski rzeczowy
parkurymnoga biernikmęski rzeczowy
parkurymnoga wołaczmęski rzeczowy
parkurzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
parkurzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz