par-ty-tu-ro

partyturo (nazwa pospolita) rzeczownik muz.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: partytura

słowoliczbaprzypadekrodzaj
partyturmnoga dopełniaczżeński
partyturapojedyncza mianownikżeński
partyturachmnoga miejscownikżeński
partyturamimnoga narzędnikżeński
partyturąpojedyncza narzędnikżeński
partyturępojedyncza biernikżeński
partyturopojedyncza wołaczżeński
partyturommnoga celownikżeński
partyturymnoga mianownikżeński
partyturymnoga biernikżeński
partyturymnoga wołaczżeński
partyturypojedyncza dopełniaczżeński
partyturzepojedyncza celownikżeński
partyturzepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz