pe-dan-ci-ku

pedanciku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: pedancik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
pedancikpojedyncza mianownikmęski osobowy
pedancikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
pedancikapojedyncza biernikmęski osobowy
pedancikachmnoga miejscownikmęski osobowy
pedancikamimnoga narzędnikmęski osobowy
pedancikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
pedancikimnoga biernikmęski zwierzęcy
pedancikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
pedancikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
pedancikommnoga celownikmęski osobowy
pedancikowipojedyncza celownikmęski osobowy
pedancikowiemnoga mianownikmęski osobowy
pedancikowiemnoga wołaczmęski osobowy
pedancikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
pedancikówmnoga biernikmęski osobowy
pedancikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
pedancikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz