pie-chot-ni-ku

piechotniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: piechotnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
piechotnicymnoga mianownikmęski osobowy
piechotnicymnoga wołaczmęski osobowy
piechotnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
piechotnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
piechotnikapojedyncza biernikmęski osobowy
piechotnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
piechotnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
piechotnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
piechotnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
piechotnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
piechotnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
piechotnikommnoga celownikmęski osobowy
piechotnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
piechotnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
piechotnikówmnoga biernikmęski osobowy
piechotnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
piechotnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz