pod-ko-mo-rze

podkomorze (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: podkomorzy

słowoliczbaprzypadekrodzaj
podkomorzemnoga mianownikmęski zwierzęcy
podkomorzemnoga biernikmęski zwierzęcy
podkomorzemnoga wołaczmęski zwierzęcy
podkomorzegopojedyncza dopełniaczmęski osobowy
podkomorzegopojedyncza biernikmęski osobowy
podkomorzemupojedyncza celownikmęski osobowy
podkomorzowiemnoga mianownikmęski osobowy
podkomorzowiemnoga wołaczmęski osobowy
podkomorzypojedyncza mianownikmęski osobowy
podkomorzypojedyncza wołaczmęski osobowy
podkomorzychmnoga dopełniaczmęski osobowy
podkomorzychmnoga biernikmęski osobowy
podkomorzychmnoga miejscownikmęski osobowy
podkomorzymmnoga celownikmęski osobowy
podkomorzympojedyncza narzędnikmęski osobowy
podkomorzympojedyncza miejscownikmęski osobowy
podkomorzymimnoga narzędnikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz