po-kut-ni-kach

pokutnikach (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: miejscownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: pokutnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
pokutnicymnoga mianownikmęski osobowy
pokutnicymnoga wołaczmęski osobowy
pokutnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
pokutnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
pokutnikapojedyncza biernikmęski osobowy
pokutnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
pokutnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
pokutnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
pokutnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
pokutnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
pokutnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
pokutnikommnoga celownikmęski osobowy
pokutnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
pokutnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
pokutnikówmnoga biernikmęski osobowy
pokutnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
pokutnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz