po-lan-cza-nie

polanczanie (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: polanczanin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
polanczanmnoga dopełniaczmęski osobowy
polanczanmnoga biernikmęski osobowy
polanczanachmnoga miejscownikmęski osobowy
polanczanamimnoga narzędnikmęski osobowy
polanczaniemnoga mianownikmęski osobowy
polanczaniemnoga wołaczmęski osobowy
polanczaninpojedyncza mianownikmęski osobowy
polanczaninapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
polanczaninapojedyncza biernikmęski osobowy
polanczaninempojedyncza narzędnikmęski osobowy
polanczaniniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
polanczaniniepojedyncza wołaczmęski osobowy
polanczaninowipojedyncza celownikmęski osobowy
polanczanommnoga celownikmęski osobowy
polanczanymnoga mianownikmęski zwierzęcy
polanczanymnoga biernikmęski zwierzęcy
polanczanymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz