po-lar-ni-ki

polarniki (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: polarnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
polarnicymnoga mianownikmęski osobowy
polarnicymnoga wołaczmęski osobowy
polarnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
polarnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
polarnikapojedyncza biernikmęski osobowy
polarnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
polarnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
polarnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
polarnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
polarnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
polarnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
polarnikommnoga celownikmęski osobowy
polarnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
polarnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
polarnikówmnoga biernikmęski osobowy
polarnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
polarnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz