po-lic-mej-strze

policmejstrze (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: policmejster

słowoliczbaprzypadekrodzaj
policmejsterpojedyncza mianownikmęski osobowy
policmejstrapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
policmejstrapojedyncza biernikmęski osobowy
policmejstrachmnoga miejscownikmęski osobowy
policmejstramimnoga narzędnikmęski osobowy
policmejstrempojedyncza narzędnikmęski osobowy
policmejstrommnoga celownikmęski osobowy
policmejstrowipojedyncza celownikmęski osobowy
policmejstrowiemnoga mianownikmęski osobowy
policmejstrowiemnoga wołaczmęski osobowy
policmejstrówmnoga dopełniaczmęski osobowy
policmejstrówmnoga biernikmęski osobowy
policmejstrymnoga mianownikmęski zwierzęcy
policmejstrymnoga biernikmęski zwierzęcy
policmejstrymnoga wołaczmęski zwierzęcy
policmejstrzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
policmejstrzepojedyncza wołaczmęski osobowy
policmejstrzymnoga mianownikmęski osobowy
policmejstrzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz