po-li-kar-py

Polikarpy (imię) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Polikarp

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Polikarppojedyncza mianownikmęski osobowy
Polikarpapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Polikarpapojedyncza biernikmęski osobowy
Polikarpachmnoga miejscownikmęski osobowy
Polikarpamimnoga narzędnikmęski osobowy
Polikarpempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Polikarpiepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Polikarpiepojedyncza wołaczmęski osobowy
Polikarpommnoga celownikmęski osobowy
Polikarpowipojedyncza celownikmęski osobowy
Polikarpowiemnoga mianownikmęski osobowy
Polikarpowiemnoga wołaczmęski osobowy
Polikarpówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Polikarpówmnoga biernikmęski osobowy
Polikarpymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Polikarpymnoga biernikmęski zwierzęcy
Polikarpymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz