po-li-te-isty

politeisty (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: politeista

słowoliczbaprzypadekrodzaj
politeistapojedyncza mianownikmęski osobowy
politeistachmnoga miejscownikmęski osobowy
politeistamimnoga narzędnikmęski osobowy
politeistąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
politeistępojedyncza biernikmęski osobowy
politeistopojedyncza wołaczmęski osobowy
politeistommnoga celownikmęski osobowy
politeistówmnoga dopełniaczmęski osobowy
politeistówmnoga biernikmęski osobowy
politeistymnoga mianownikmęski zwierzęcy
politeistymnoga biernikmęski zwierzęcy
politeistymnoga wołaczmęski zwierzęcy
politeistypojedyncza dopełniaczmęski osobowy
politeiścimnoga mianownikmęski osobowy
politeiścimnoga wołaczmęski osobowy
politeiściepojedyncza celownikmęski osobowy
politeiściepojedyncza miejscownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz