po-li-tu-rze

politurze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: politura

słowoliczbaprzypadekrodzaj
politurmnoga dopełniaczżeński
politurapojedyncza mianownikżeński
politurachmnoga miejscownikżeński
polituramimnoga narzędnikżeński
politurąpojedyncza narzędnikżeński
politurępojedyncza biernikżeński
polituropojedyncza wołaczżeński
politurommnoga celownikżeński
politurymnoga mianownikżeński
politurymnoga biernikżeński
politurymnoga wołaczżeński
politurypojedyncza dopełniaczżeński
politurzepojedyncza celownikżeński
politurzepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz