po-lo-ni-sta

polonista (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: polonista

słowoliczbaprzypadekrodzaj
polonistapojedyncza mianownikmęski osobowy
polonistachmnoga miejscownikmęski osobowy
polonistamimnoga narzędnikmęski osobowy
polonistąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
polonistępojedyncza biernikmęski osobowy
polonistopojedyncza wołaczmęski osobowy
polonistommnoga celownikmęski osobowy
polonistówmnoga dopełniaczmęski osobowy
polonistówmnoga biernikmęski osobowy
polonistymnoga mianownikmęski zwierzęcy
polonistymnoga biernikmęski zwierzęcy
polonistymnoga wołaczmęski zwierzęcy
polonistypojedyncza dopełniaczmęski osobowy
poloniścimnoga mianownikmęski osobowy
poloniścimnoga wołaczmęski osobowy
poloniściepojedyncza celownikmęski osobowy
poloniściepojedyncza miejscownikmęski osobowy
nauczyciel uczący języka polskiego.

filolog o specjalności filologia polska.

Źródła danych

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz