po-nu-ra-ka

ponuraka (nazwa pospolita) rzeczownik pot.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: ponurak

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ponuracymnoga mianownikmęski osobowy
ponuracymnoga wołaczmęski osobowy
ponurakpojedyncza mianownikmęski osobowy
ponurakapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
ponurakapojedyncza biernikmęski osobowy
ponurakachmnoga miejscownikmęski osobowy
ponurakamimnoga narzędnikmęski osobowy
ponurakimnoga mianownikmęski zwierzęcy
ponurakimnoga biernikmęski zwierzęcy
ponurakimnoga wołaczmęski zwierzęcy
ponurakiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
ponurakommnoga celownikmęski osobowy
ponurakowipojedyncza celownikmęski osobowy
ponurakówmnoga dopełniaczmęski osobowy
ponurakówmnoga biernikmęski osobowy
ponurakupojedyncza miejscownikmęski osobowy
ponurakupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz