po-wiet-ni-kom

powietnikom (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: powietnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
powietnicymnoga mianownikmęski osobowy
powietnicymnoga wołaczmęski osobowy
powietnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
powietnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
powietnikapojedyncza biernikmęski osobowy
powietnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
powietnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
powietnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
powietnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
powietnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
powietnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
powietnikommnoga celownikmęski osobowy
powietnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
powietnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
powietnikówmnoga biernikmęski osobowy
powietnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
powietnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz