pra-pra-wnu-ka

praprawnuka (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: praprawnuk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
praprawnukpojedyncza mianownikmęski osobowy
praprawnukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
praprawnukapojedyncza biernikmęski osobowy
praprawnukachmnoga miejscownikmęski osobowy
praprawnukamimnoga narzędnikmęski osobowy
praprawnukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
praprawnukimnoga biernikmęski zwierzęcy
praprawnukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
praprawnukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
praprawnukommnoga celownikmęski osobowy
praprawnukowipojedyncza celownikmęski osobowy
praprawnukowiemnoga mianownikmęski osobowy
praprawnukowiemnoga wołaczmęski osobowy
praprawnukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
praprawnukówmnoga biernikmęski osobowy
praprawnukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
praprawnukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz