pra-wo-bier-ca-mi

prawobiercami (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: prawobierca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
prawobiercapojedyncza mianownikmęski osobowy
prawobiercachmnoga miejscownikmęski osobowy
prawobiercamimnoga narzędnikmęski osobowy
prawobiercąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
prawobiercemnoga mianownikmęski zwierzęcy
prawobiercemnoga biernikmęski zwierzęcy
prawobiercemnoga wołaczmęski zwierzęcy
prawobiercępojedyncza biernikmęski osobowy
prawobiercopojedyncza wołaczmęski osobowy
prawobiercommnoga celownikmęski osobowy
prawobiercówmnoga dopełniaczmęski osobowy
prawobiercówmnoga biernikmęski osobowy
prawobiercymnoga mianownikmęski osobowy
prawobiercymnoga wołaczmęski osobowy
prawobiercypojedyncza celownikmęski osobowy
prawobiercypojedyncza miejscownikmęski osobowy
prawobiercypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz