pre-cep-to-ry

preceptory (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: preceptor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
preceptorpojedyncza mianownikmęski osobowy
preceptorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
preceptorapojedyncza biernikmęski osobowy
preceptorachmnoga miejscownikmęski osobowy
preceptoramimnoga narzędnikmęski osobowy
preceptorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
preceptorommnoga celownikmęski osobowy
preceptorowipojedyncza celownikmęski osobowy
preceptorowiemnoga mianownikmęski osobowy
preceptorowiemnoga wołaczmęski osobowy
preceptorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
preceptorówmnoga biernikmęski osobowy
preceptorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
preceptorymnoga biernikmęski zwierzęcy
preceptorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
preceptorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
preceptorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
preceptorzymnoga mianownikmęski osobowy
preceptorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz