proc-ni-ków

procników (nazwa pospolita) rzeczownik daw.;hist.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: procnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
procnicymnoga mianownikmęski osobowy
procnicymnoga wołaczmęski osobowy
procnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
procnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
procnikapojedyncza biernikmęski osobowy
procnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
procnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
procnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
procnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
procnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
procnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
procnikommnoga celownikmęski osobowy
procnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
procnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
procnikówmnoga biernikmęski osobowy
procnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
procnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz