pro-ku-ra-to-rem

prokuratorem (nazwa pospolita) rzeczownik praw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: prokurator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
prokuratorpojedyncza mianownikmęski osobowy
prokuratorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
prokuratorapojedyncza biernikmęski osobowy
prokuratorachmnoga miejscownikmęski osobowy
prokuratoramimnoga narzędnikmęski osobowy
prokuratorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
prokuratorommnoga celownikmęski osobowy
prokuratorowipojedyncza celownikmęski osobowy
prokuratorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
prokuratorówmnoga biernikmęski osobowy
prokuratorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
prokuratorymnoga biernikmęski zwierzęcy
prokuratorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
prokuratorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
prokuratorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
prokuratorzymnoga mianownikmęski osobowy
prokuratorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz