pro-wian-tu-ro

prowianturo (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: prowiantura

słowoliczbaprzypadekrodzaj
prowianturmnoga dopełniaczżeński
prowianturapojedyncza mianownikżeński
prowianturachmnoga miejscownikżeński
prowianturamimnoga narzędnikżeński
prowianturąpojedyncza narzędnikżeński
prowianturępojedyncza biernikżeński
prowianturopojedyncza wołaczżeński
prowianturommnoga celownikżeński
prowianturymnoga mianownikżeński
prowianturymnoga biernikżeński
prowianturymnoga wołaczżeński
prowianturypojedyncza dopełniaczżeński
prowianturzepojedyncza celownikżeński
prowianturzepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz