pro-za-tor

prozator (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: prozator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
prozatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
prozatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
prozatorapojedyncza biernikmęski osobowy
prozatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
prozatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
prozatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
prozatorommnoga celownikmęski osobowy
prozatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
prozatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
prozatorówmnoga biernikmęski osobowy
prozatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
prozatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
prozatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
prozatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
prozatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
prozatorzymnoga mianownikmęski osobowy
prozatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz