pry-ma-riu-szu

prymariuszu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: prymariusz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
prymariuszpojedyncza mianownikmęski osobowy
prymariuszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
prymariuszapojedyncza biernikmęski osobowy
prymariuszachmnoga miejscownikmęski osobowy
prymariuszamimnoga narzędnikmęski osobowy
prymariuszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
prymariuszemnoga biernikmęski zwierzęcy
prymariuszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
prymariuszemnoga mianownikmęski osobowy
prymariuszemnoga wołaczmęski osobowy
prymariuszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
prymariuszommnoga celownikmęski osobowy
prymariuszowipojedyncza celownikmęski osobowy
prymariuszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
prymariuszówmnoga biernikmęski osobowy
prymariuszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
prymariuszupojedyncza wołaczmęski osobowy
prymariuszymnoga dopełniaczmęski osobowy
prymariuszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz