rad-cu-nie

radcunie (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: radcunio

słowoliczbaprzypadekrodzaj
radcuniapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
radcuniapojedyncza biernikmęski osobowy
radcuniachmnoga miejscownikmęski osobowy
radcuniamimnoga narzędnikmęski osobowy
radcuniemnoga mianownikmęski zwierzęcy
radcuniemnoga biernikmęski zwierzęcy
radcuniemnoga wołaczmęski zwierzęcy
radcuniempojedyncza narzędnikmęski osobowy
radcuniopojedyncza mianownikmęski osobowy
radcuniommnoga celownikmęski osobowy
radcuniowipojedyncza celownikmęski osobowy
radcuniowiemnoga mianownikmęski osobowy
radcuniowiemnoga wołaczmęski osobowy
radcuniówmnoga dopełniaczmęski osobowy
radcuniówmnoga biernikmęski osobowy
radcuniupojedyncza miejscownikmęski osobowy
radcuniupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz