ra-dio-tech-ni-ku

radiotechniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: radiotechnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
radiotechnicymnoga mianownikmęski osobowy
radiotechnicymnoga wołaczmęski osobowy
radiotechnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
radiotechnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
radiotechnikapojedyncza biernikmęski osobowy
radiotechnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
radiotechnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
radiotechnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
radiotechnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
radiotechnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
radiotechnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
radiotechnikommnoga celownikmęski osobowy
radiotechnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
radiotechnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
radiotechnikówmnoga biernikmęski osobowy
radiotechnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
radiotechnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz