ran-kor

rankor (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: rankor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
rankorpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
rankorpojedyncza biernikmęski rzeczowy
rankorachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
rankoramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
rankorempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
rankorommnoga celownikmęski rzeczowy
rankorowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
rankorówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
rankorupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
rankorymnoga mianownikmęski rzeczowy
rankorymnoga biernikmęski rzeczowy
rankorymnoga wołaczmęski rzeczowy
rankorzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
rankorzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz